We verhuizen!

vive_la_france

We verhuizen! Het eerste wat ik dacht in het tweede deel van onze vakantie. En dan te bedenken dat ik een aantal jaren geleden Frankrijk nog zag als een soort gebied wat men moest overbruggen om in een land als Spanje te komen. Ik ga echt niet zoals 80% van Nederland met de auto, al filerijdend op de Route de Soleil, naar Frankrijk om weer op dezelfde camping met dezelfde buren (Nederlandse!) te gaan staan met m’n tentje/caravan, riep ik altijd stellig. Ik gruwde bij het idee met m’n pleerol over de camping te moeten waggelen omdat ik last had van de bitterballen van de campingsnackbar. En dan die Fransen… die spreken toch alleen maar Frans?

Hoe anders is het gelopen! Begin vorige maand vertrokken we om drie weken te vertoeven in dezelfde stacaravan, op dezelfde camping, met dezelfde buren als vorig jaar in… komt ‘ie… tatatataaaaaaaaaaa… Frankrijk. Vorig jaar wist manlief me over te halen om deze camping te proberen voor een week, als tussenstop voor onze reis naar Toscane. Goed. Mijn enige eis was dan een stacaravan, met een baby ging ik namelijk toch echt niet moeilijk doen met het sanitair. Na een fantastische week in Frankrijk gingen we op weg naar Italië. Na 600 kilometer rijden kwamen we verhit aan op een soort van veredeld pretpark. We werden naar onze stacaravan gebracht en wat bleek, er zat al een familie in. Hun caravan was niet goed genoeg en omdat onze caravan openstond besloten ze maar in die van ons te trekken. Om een erg lang verhaal kort te maken: er was inderdaad niet zoveel goed aan deze caravan en voor een oplossing kon de manager niet zorgen “ik zeg m’n baan toch op, want ik trek dit niet”. Die nacht sliepen we in een door muggen vergeven caravan van de camping zelf, nadat ik de urine uit mijn broek had gespoeld (tja, mijn stoelvoorganger in het restaurant moest kennelijk iets te nodig). De volgende dag reden we 600 kilometer terug naar de camping in Frankrijk waar we enthousiast en uiteraard verbaasd werden verwelkomd door onze Britse buren.

De keus voor dit jaar was dus snel gemaakt en heeft al mijn verwachtingen overtroffen. We hadden nu volop tijd en mogelijkheden met de kinderen om meer van het gebied te ontdekken en we hebben hier vooral op de minder zonnige dagen gebruik van gemaakt (24 graden geeft de thermometer aan op de bewolkte dagen, op de zonnige dagen schiet hij op de middagen in juni gerust naar 36 graden). Ramatuelle, Frejus, La Mole, Sainte Maxime, Saint Tropez, La Croix-Valmer, Le Plan-de-la-Tour, Port Grimaud en alles onderweg. Door de bergen, in de dorpjes, aan de meren en het strand. Heerlijk gegeten en voortreffelijke wijnen gedronken. Mijn guilty pleasure van de vorige vakantie heb ik onverminderd voortgezet: kokos-ijs van Géant Casino. Nieuwe pleasure zonder guilty te voelen: na een dagje op het strand van Cogolin iets (maakt niet uit wat, alles is werkelijk subliem!) eten bij Azura. Vive la France, à bientôt!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s