Driemaal is scheepsrecht! Denk ik…

Drie

“En gaan jullie nog voor een vierde?” Twee weken na de geboorte van wondertje nummer drie is dit al de meest gestelde vraag aan mijn adres. Het navelstompje is net droog en ik kan sinds vandaag fatsoenlijk de trap af zonder dat ik mijn bekken voel protesteren en toch lijkt deze vraag de gemoederen bezig te houden. Om de een of andere reden denken mensen na drie kinderen dat je helemaal los gaat met zwanger zijn, baren en voeden. En hoewel ik eerlijk moet bekennen dat we het nog niet serieus in de groep hebben gegooid, kan ik met grote stelligheid mededelen: wij zijn meer dan gelukkig met drie kindertjes. Ik geef het stokje door! Mijn baarmoeder gaat met een welverdiend pensioen.

Ik weet het, drie is het nieuwe twee. Maar dit heeft uiteraard geen seconde onze beslissing beïnvloed. Ik ben namelijk nooit zo’n trendvolger geweest, manlief evenmin. Dus ook op de dag dat de krant groots zal openen met de kop ‘Vier kinderen is de mode’, zal ik niet teleurgesteld zijn. Ik woon in een nieuwbouwwijk en zoals het meestal gebruikelijk is in nieuwbouwwijken schieten de geboorteborden als paddenstoelen uit de grond. Ook in mijn directe omgeving zie ik de ‘trend van drie’. Maar of de anderen zich wel laten sturen door de trends? Ik denk het niet. Tenslotte zijn kinderen in de verste verte niet te vergelijken met een accessoire, meubelstuk of een modekleur.

Maar hoe weet je 100% zeker dat je gezin compleet is?

Mijn antwoord is: dat weet ik niet. Ik moet namelijk eerlijk bekennen dat het gegeven mij een weemoedig gevoel geeft. We hebben altijd gezegd dat wat ons betreft drie het magische nummer is. Het moest ons ook maar gegund zijn. Maar nu we deze mijlpaal hebben bereikt… of je nu 1 baby hebt of wel 10, je realiseren dat de baby in je armen je laatste zal zijn, is voor mij heel bijzonder.

De laatste keer dat ‘vlindergevoel’ in je buik in de prille zwangerschap, de laatste keer dat ik naar de wc rende als ik maar iets rook waar mijn maag niet tegen kon, de laatste keer dat ik mijn buik zag bewegen als mijn baby zich heerlijk omdraaide, de laatste keer de handjes van de oudsten op mijn buik terwijl ze verbaasd reageerden bij een klein schopje, de laatste keer met traantjes in mijn ogen naar het scherm staren tijdens een echo, de laatste keer ongerust zijn bij ieder raar pijntje in mijn buik of bekken, de laatste keer dat ik de verloskundige belde omdat de weeën leken te beginnen, de laatste keer vloeken tijdens de laatste perswee, de laatste keer dat warme natte babylijfje tegen mij aan, de laatste keer de eerste levenszoen van mama…

Ik geniet nog bewuster van ieder moment. Daardoor lijken de kleine dingetjes alleen maar nog bijzonderder. Neem bijvoorbeeld dat kleine lieve lachje als een baby in slaap valt in je armen. Onbetaalbaar toch. Ik word er in ieder geval intens gelukkig van. Ik kijk uit naar haar eerste tandjes, haar eerste stapjes, haar eerste woordje, haar eerste… het zullen de laatste eerste keren zijn. Zucht…

Maar: al het goede komt in drievoud. Daarom wat mij betreft: driemaal is scheepsrecht. Ons trias magicus. Punt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s