Louboutins, guilty pleasures… en hoogsensitiviteit

I didn't change

IK BEN HOOGGEVOELIG. Zo. Dat is eruit. Maar ook woorden als fashion (ik heb een schoenen-fetisj, een paar louboutins staan op nummer 1 van mijn mode-bucket list!), interieurtrends en muziek (van Guus Meeuwis tot Metallica) horen bij mij. Ik ben gek op waterijs en friet en mijn grootste guilty pleasure is Keeping up with the Kardashians. Ik ben ‘verslaafd’ aan de televisie om mijn gedachten even op 0 te zetten en ik mag dan ook graag een avondje onderuit zakken voor Say yes to the dress, CSI (allemaal!) en een James Bond– of Prison Break-marathon. Zonder geitenwollensokken aan mijn voeten. Oh, laat ik wel duidelijk zijn dat er helemaal niets mis is met geiten, of wol, of sokken. Ieder zijn ding. Ik ben allergisch voor wol, dat dan weer wel. Heeft misschien ook wel te maken met mijn sensitiviteit.

Dit blog lag al een tijdje op de plank. In mijn hoofd had ik het al wel 1000x geschreven. Het plaatsen kostte me echter heel wat tijd en moeite. Zelfs in de huidige tijd is hooggevoeligheid geen gemakkelijk onderwerp. En het is mij eerlijk gezegd niet duidelijk waarom dat zo is. Welke gedachte komt er bijvoorbeeld bij jou als eerste op als je hoort dat iemand hooggevoelig is? Heb je er al eens eerder van gehoord?

Een op de vijf mensen is een HSP. Voor zover bekend op dit moment. HSP staat voor ‘Highly Sensitive Person’, oftewel een hoogsensitief / hooggevoelig persoon. Op een wereldbevolking van ruim 7 miljard mensen, moeten dus zeker 1,4 miljard mensen hooggevoelig zijn. Eigenlijk best raar dus eigenlijk dat zoveel mensen er nog nooit van hebben gehoord, niet weten wat het inhoudt en het dus niet bij zichzelf (laat staan bij een ander) kunnen herkennen. Hoogsensitiviteit is ook helemaal niet nieuw of alleen van deze tijd: de bekende Zwitserse psychiater en psycholoog Carl Jung sprak in het begin van de vorige eeuw al over gevoeligheid als persoonlijkheidskenmerk in zijn publicaties.

Hip maar geen hype
Voor mij staat de H in HSP inmiddels ook gelijk aan ‘hip’. Zoveel leuke, vlotte, gezellige en lieve mensen heb ik ontmoet en de meesten durven er niet eens over te praten. Ik bedoel overigens niet ‘hip’ in de trant van hype. Laatst kwam er een BN’er ervoor uit HSP te zijn. Op een roddelsite werd ze met de grond gelijk gemaakt en de reacties op het artikel waren ook niet mals. Maar juist deze negatieve en zelfs gemene reacties sterkten mij mijn verhaal te vertellen. Als HSP raken deze opmerkingen je diep in je ziel. HSP is geen “afwijkend, zielig en medicatiebehoeftig afkortingslabel”, heeft niets te maken met “hysterische zweefteverij” noch is het “een excuus voor quinoa-kauwende bakfietsmoeders voor hun driftige kinderen” om zomaar wat uitspraken te citeren. Ik vind quinoa lekker en ja ik heb een fietskar voor mijn kinderen, maar waarom word je in een bepaalde hoek geduwd zodra je zegt dat je meer voelt dan gemiddeld? Is gemiddeld dan hetzelfde als normaal? Of zijn we allemaal normaal, omdat niemand exact gemiddeld is? Waarom moet het allemaal zo hard? Hooggevoelig is geen hype. Er komt steeds meer openheid over en erkenning van, het taboe gaat eraf en dankzij mensen als deze BN’er durven hoogsensitieven die ‘muur’ naar beneden te halen.

Ik? Anders?
Het eerste boek wat ik ooit over HSP las was ‘Hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt’ van Elaine Aron. Elaine Aron is de grondlegster van het begrip HSP. Zij is universitair docent psychologie en psychotherapeute in Amerika. Uit haar publicaties leerde ik dat hooggevoeligheid sterk aangeboren en genetisch bepaald is. Wat niet meteen hoeft te betekenen dat het overgaat van generatie op generatie of van ouder op ieder kind. Ook begreep ik toen pas waarom ik zo snel afgeleid was op school, waarom ik zoveel moeite had/heb met veranderingen en daardoor vaak opstandig werd. Ik was ook nooit zo enthousiast over groepsactiviteiten. Je begrijpt het al, ik was een raar kind. Maar het had dus voornamelijk te maken met mijn hooggevoeligheid. Na het lezen van het boek ben ik verder gaan zoeken naar meer informatie. Tijdens mijn zoektocht kwam ik een paar jaar geleden in contact met Tanja Boeve. Dankzij haar werd mijn wereldje groter en ik volgde begin dit jaar bij haar de cursus Intuïtieve Ontwikkeling. Weer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Geconfronteerd met alles wat ik eigenlijk al wel wist. Het verschil? NU was ik klaar om er ook iets mee te doen.

Bam! Keihard tegen die muur
Maar wat nu, dacht ik. Ik liep tegen mijn eigen muur aan. Het muurtje dat ik al zorgvuldig om me heen had gebouwd als kind. Ik heb de nodige problemen van mijn gevoeligheid mogen ervaren. Ik voel mij sinds mijn jeugd vaak niet begrepen. Door dat muurtje voelde ik me veilig, maar het gevaar was wel dat die muur steeds steviger en hoger werd. Ik kon daardoor erg hard en ongeïnteresseerd overkomen. Maar daar waar ik mij veilig voelde, toonde ik mijn ware ik. Helaas waren die plekken zeldzaam. Met de komst van mijn kinderen moest het roer om. Ik kreeg serieuze maar onverklaarbare fysieke klachten en ik raakte behoorlijk overprikkeld. Door te luisteren naar mijzelf, ben ik op een pad gekomen dat beter bij me past. Ik heb meer balans gekregen en een nieuwe passie gevonden. Hooggevoeligheid kan je namelijk heel goed positief inzetten. Ik ben gaan inzien dat ik iets prachtigs heb meegekregen en ik heb handvatten gekregen om juist het goede te ontdekken, te ervaren en te omarmen. Hoe meer ik hier binnen mijn vertrouwde vriendenkring, maar ook bij gelijkgestemden voor openstond, hoe meer ik me geaccepteerd en gewaardeerd voelde. En hoe meer informatie ik kreeg om een ‘normaal’ leven te leiden.

Hooggevoelige kinderen
Hooggevoelig is geen afwijking, maar een karaktereigenschap. Het is ook geen label of een hokje. Gelukkig maar, want ik houd helemaal niet van hokjes. Maar soms is het fijn als dingen een naam krijgen. Er ontstaat herkenning, erkenning en daardoor is het mogelijk dat mensen dichtbij henzelf kunnen en mogen blijven. Mijn hart gaat hierbij vooral uit naar jonge kinderen. Nog erger dan hokjesplaatsing vind ik namelijk wanneer kinderen onterecht in verkeerde hokjes worden geplaatst. Puur door onbewust gebrek aan kennis bij ouders/opvoeders, leerkrachten en hulpinstanties. Een HSK (hoogsensitief kind) voelt zich vaak anders, een buitenbeentje. En bij gebrek aan de juiste steun, kan dit gevoel behoorlijk op zo’n kind inhakken. Hooggevoeligheid wordt op jonge leeftijd als oorzaak van bepaalde klachten te vaak vergeten. Hooggevoelige kinderen worden hierdoor bestempeld als dwars of introvert, of zelfs in ADD/ADHD-hokjes geplaatst. Met alle gevolgen van dien. Ik wilde meer weten. Mijn volgende stap is een (voor mij) logisch gevolg: een opleiding in het verlengde van mijn interesse. Maar hierover later meer.

Wil je meer weten over mij, HSP en nieuwetijdskinderen? Maar ook hoe te handelen als hooggevoelige ouder naar je (hooggevoelige) kind. Volg dan vooral dit blog zou ik zeggen. Ik zal met regelmaat wat plaatsen over dit thema. Blogs over wat ik zelf meemaak, wat ik denk en wat ik heb ontdekt. Op deze website staan dus persoonlijke verhalen en gedachtekronkels. Maar ook informatieve blogs zullen voorbijkomen. Ik neem je graag mee op reis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s