Een “simpel” telefoongesprek

Bron image: INFJ Refuge

Bron image: INFJ Refuge

Jakkie, hoe ga ik hier nu weer mee om. Ik voel me genegeerd. En niet zo’n klein beetje. Ik heb meerdere vermoedens waar het aan ligt en eigenlijk zou ik even moeten bellen en op de man af moeten vragen wat er is, zodat ik het juiste vermoeden aan kan vinken. Maar ik vind het lastig. Ik ben zelfs nu mijn woorden zorgvuldig aan het afwegen zodat ze niet verkeerd overkomen. Ik ben een schrijver, gevoelens op papier zetten vind ik – zolang ik nergens in belemmerd wordt – makkelijk. Het wordt iets lastiger als je toch een rem op je gedachten moet zetten, maar nog steeds is het te doen zonder teveel zweetdruppels. Maar dat telefoontje… jakkes. Soms is echter een telefoongesprek niet te vermijden en is een geschreven bericht niet passend bij de situatie.

Hooggevoelig en introvert
Behalve hooggevoelig, ben ik ook introvert. Hoewel ik meestal niet zo overkom, maar dat is aangeleerd gedrag. Daarom praat ik niet graag aan de telefoon. Introverte personen zijn meer dan andere mensen afhankelijk van gezichtsuitdrukkingen tijdens communicatie. Ik kan de ander niet zien en niet aankijken, en dat geldt natuurlijk ook andersom. Het is daardoor lastig elkaar juist te interpreteren. Tijdens zo’n gesprek vallen er daarom geregeld stiltes van mijn kant. Meestal is de reden dat ik aan het nadenken ben of ik de ander wel juist begrijp. En omdat ik mijn eigen woorden aan het afwegen ben omdat ik zeker wil weten dat een ander mij goed begrijpt. Omdat ik deze stiltes vervelend vind (de ander kan tenslotte niet zien dat je aan het nadenken bent of simpelweg ja-knikt), voel ik me opgejaagd om wat te zeggen, alles wat ik dan zeg komt er dan meestal uit als een soort pepernootstrooisel van woorden.

Eh… nee… ja, stom… nee… jij niet… ik… nee, ik bedoel… pfff… dus… daarom… begrijp je?

Bij minder leuke gesprekken is dat nog veel erger. Ik wil een ander natuurlijk niet kwetsen. De druk wordt dan alleen nog maar groter. Ik bedenk dan van te voren eerst of ik het allemaal wel goed heb gezien/gehoord. Dan vertel ik mezelf dat een ander het vast niet zo bedoelt. En zo gaan er een paar dagen voorbij. Vervolgens bedenk ik ineens dat zelfs als een ander het niet zo bedoelt, het mij kwetst dus dat ik er wel iets mee moet gaan doen. Ik blijf er anders mee in mijn maag zitten. Ondertussen neem ik alle mogelijke scenario’s door, wat ik wil zeggen en hoe die ander daar dan op zou kunnen reageren. Dit alles kost me al zoveel energie dat ik het niet eens meer aandurf om het gesprek aan te gaan.

Moeite met inconsistentie
Je zal denken: waarschijnlijk is het na zo’n gesprek wel opgelost. Maar ik ben dus bang van niet. Hoe kan ik het verder uitleggen? Soms loop je tegen een persoon aan die vooral zelf geen blad voor de mond neemt, woorden niet zorgvuldig lijkt af te wegen en van zijn hart geen moordkuil maakt. Maar het wel VRE-SE-LIJK erg vindt als jij kritiek levert. En meer van dat soort inconsistente dingen. En dat vind ik moeilijk.

Voelen is voor een ander geen feit
Bovendien VOEL ik me genegeerd en in soortgelijke situaties werd ik eerder al volslagen in het ongelijk gesteld. Achteraf bleek echter in alle gevallen dat er wel degelijk iets aan de hand was. Ik voel dat er iets anders is dan eerst, maar ik kan het niet uitleggen en dan is het heel makkelijk voor de ander om te zeggen dat het niet waar is. Daar sta je dan, hart opengegooid en nog geen stap verder.

Dus… ja, ik kan niet gewoon een ‘simpel’ telefoongesprekje voeren. Stom hè.

Een gedachte over “Een “simpel” telefoongesprek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s